Η περιβαλλοντική προστασία στην Ελλάδα, έχει αποτελέσει κατά καιρούς αντικείμενο άπειρων αναλύσεων και συζητήσεων.
Ας τονίσουμε μερικές λεπτομέρειες, που δεν έχουν φωτισθεί αρκετά.
Το πρώτο μεγάλο έλλειμμα εμφανίζεται στις πολιτικές των κομμάτων . Συνήθως στα προγράμματα τους μένουν στα ¨μεγάλα¨ λόγια, εύκολος τρόπος για τα αυτιά των ψηφοφόρων, αναλώνονται σε ευχολόγια και αποφεύγουν εσκεμμένα να καθορίσουν αφενός τους εφικτούς στόχους και αφετέρου ένα καθορισμένο χρονοδιάγραμμα υλοποίησης των ενεργειών για την επίτευξη τους.
Αυτό έχει σαν φυσιολογικό αποτέλεσμα κάθε φορά η Βουλή να νομοθετεί ένα διάτρητο πλαίσιο, με ¨πόρτες¨ και ¨παράθυρα¨ και αυτό καλείται να υλοποιήσει η …διοίκηση, που τόσα της καταλογίζουν και όχι άδικα.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα:
2011 και ακόμη αναζητούμε τον πλήρη ορισμό του δάσους. Υπάρχει χρόνος….. μην βιαζόμαστε.
Φωτεινή εξαίρεση, στο νομοθετικό πλαίσιο για το περιβάλλον, αποτελεί ο ν. 1650/86 του Αείμνηστου Α. ΤΡΙΤΣΗ , που είναι ίσως ο καλύτερος νόμος που ψήφισε ποτέ η Ελληνική Βουλή. Μετά βέβαια, όπως συμβαίνει συνήθως, με εκατοντάδες υπουργικές αποφάσεις, προεδρικά διατάγματα και άλλες κανονιστικές πράξεις αλλοίωσαν το βασικό του χαρακτήρα, και το γράμμα και το πνεύμα.
Επίσης, χρειάζεται να αναλυθεί κάποια στιγμή ο ρόλος των μελετητών, των μελετών και των μελετητικών γραφείων στη διαμόρφωση της σημερινής κατάστασης. Αυτό το σύστημα, που αναπτύχθηκε μετά το ν. 1650/86 και με την ανοχή των επιστημονικών φορέων, δημιούργησε μια περίεργη αμφίδρομη σχέση με τη διοίκηση, με όλα τα αποτελέσματα αδιαφάνειας και διαφθοράς. Παράδειγμα η περιβαλλοντική αδειοδότηση, όπου καταλήξαμε στην ανάγκη, για το καλό του περιβάλλοντος…., να απαιτείται ΜΠΕ και για ¨κοτέτσια¨.
Ο έλεγχος, βασική προϋπόθεση της περιβαλλοντικής προστασίας, διατηρήθηκε σε ύπνωση τη δεκαετία του 90, μέχρι και τη λειτουργία ενός νέου σώματος το 2004, των επιθεωρητών περιβάλλοντος, που αντιστέκονται παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.
Στο κέντρο της περιβαλλοντικής προστασίας πρέπει να είναι φυσικά ο πολίτης, .....
