 |
| μνημονιακός χαρταετός |
Από μέρες έχει αρχίσει στο σπίτι το debate για το τι θα κάνουμε το τριήμερο.
Πού θα πάμε, τι χαρταετό θα πετάξουμε τα κούλουμα, κλπ. Επειδή δεν αντέχω την γκρίνια και την κρεβατομουρμούρα, στο τέλος εφάρμοσα τη μέθοδο της «άτοπου απαγωγής».
Άνοιξα ένα παγκόσμιο χάρτη καθίσαμε γύρω γύρω σταυροπόδι στο σαλόνι σαν Ινδιάνοι και αρχίσαμε να προτείνουμε και να αποκλείουμε προορισμούς.
Πρώτος εγώ και χωρίς να το σκεφτώ (…υποψιάζεστε το λόγο) πρότεινα Βραζιλία.
Ποιος είδε το Θεό και δεν τον φοβήθηκε!! Το τασάκι που ήταν δίπλα στη γυναίκα μου το απέκρουσα την τελευταία στιγμή σαν τον Τζόρβα!! ¨Δεν σε φτάνει κάθε χρόνο η ΚΡΥΑ ΒΡΥΣΗ, που έχεις πάθει εξόφθαλμη βρογχοκήλη, θες και Βραζιλία¨. Πρόλαβα να της πω ότι δεν εννοούσα το ΡΙΟ ΝΤΕ ΤΖΑΝΕΙΡΟ αλλά περιοχές της ζούγκλας του Αμαζονίου. Ήξερα βέβαια ότι φοβάται τα Ανακόντα, μια που είχαμε δει πρόσφατα σχετική ταινία στην TV (… εδώ που τα λέμε μου πέρασε η ιδέα από το μυαλό, να την πείσω να βουτήξει για κανένα ποταμίσιο μπανάκι), …δεν το έπιασε το υπονοούμενο και μου απάντησε ότι αποκλείεται διότι εκεί με τα πολλά δέντρα δεν θα μπορούμε να πετάξουμε το χαρταετό.
¨Να πάμε Βενετία!¨ αντιπροτείνει. Κάνω ντρίπλα (..like Messi) με τη δικαιολογία ότι ζαλίζομαι στη γόνδολα, ειδικά όταν έχω φάει και πίτσα πουτανέσκα.
Σε αυτό το σημείο πετάγονται τα σκασμένα (..τα παιδιά εννοώ) και με μια φωνή προτείνουν Γαλλία Disneyland. ¨Στην πατρίδα του ΣΤΡΟΣ ΚΑΝ εγώ δεν πάω¨ τελεία και παύλα.
Επανέρχομαι, Αφρική – Σαφάρι – άγρια θηρία με τη δικαιολογία ότι εκεί έχει πολύ …άπλα…και χαλαρά… να πετάξουμε τον αετό χωρίς να σκαλώσει πουθενά (….άλλο είχα στο μυαλό μου, μπας και τσιμπήσει η γυναίκα μου….), αλλά αυτή τη φορά το κατάλαβε το υπονοούμενο. ¨Δεν θα γλυτώσεις εύκολα από μένα¨ και σταμάτησε τη συζήτηση.
Προτείνει Ελβετία (λίμνες, βουνά, χιόνια, σαλέ – πατέ κι όλα τα εις εεεε) και αναζητώ εσπευσμένα αρνητικά επιχειρήματα όπως,¨ που θα βρω καλάμια και αλευρόκολλα να φτιάξω τον αετό,… δεν έχουν ταραμά,… άσε που μπορεί να μας δεί και η Γιάννα...
