25η Μαρτίου, η μεγάλη Εθνική Εορτή.

Το ιστορικό κείμενο του διατάγματος 980/1838 που καθιέρωνε τη μεγάλη εθνική εορτή, έχει ως εξής:

    «Επί τη προτάσει της Ημετέρας επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίου Εκπαιδεύσεως Γραμματείας, θεωρήσαντες ότι η ημέρα της 25ης Μαρτίου, λαμπρά καθ' εαυτήν εις πάντα Έλληνα, διό την εν αυτή τελουμένην εορτήν του Ευαγγελισμού της Υπεραγιας Θεοτόκου, είναι προσέτι λαμπρά και χαρμόσυνος, διό την κατ' αυτήν έναρξιν του υπέρ ανεξαρτησίας αγώνος του Ελληνικού Έθνους, καθιερούμεν την ημέραν ταύτην εις το διηνεκές ως ημέραν Εθνικής Εορτής και διατάττομεν την διαληφθεισαν Γραμματείαν να δημοσίευση και ενεργήση το παρόν Διάταγμα».

Από ένα αναγνωστικό του 1979 της Β’ Δημοτικού του ...

Βρίζοντας και πολεμώντας

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ:

  Όπως δεν τον είδαμε στα βιβλία

Μπορεί η εικόνα που έχουμε για τους ήρωες του ’21 να είναι κομμάτι εξωραϊσμένη από τα σχολικά βιβλία , η αλήθεια είναι ότι επρόκειτο για απλούς ανθρώπους που στην επικοινωνία τους δεν ήταν με το “σας” και με το “σεις” αλλά άνθρωποι όπως όλοι μας που σε κάθε ευκαιρία το έριχναν το γαμωσταυρίδι τους .

Εκείνος, όμως, από τούς αρχηγούς του ’21 που χαρακτηριζόταν περισσότερο απ’ όλους για την ανεξέλεγκτη γλώσσα του ήταν ο Γεώργιος Καραϊσκάκης. Ορεσίβιος και αδρός, άνθρωπος που έζησε μέχρι τέλους της ζωής του τη φτηνή ειρωνεία όσων ήθελαν να θυμούνται πως ήταν «ο μούλος» «γιος της καλογριάς», βρήκε διέξοδο, για να ξεπεράσει την οργή του και να επιβληθεί σ’ ένα δύσκολο γι’ αυτόν κοινωνικό περιβάλλον, στον παραληρηματικό Βωμολοχικό λόγο.

Η Βωμολοχία του ήταν τόσο συνεχής και έντονη που οι συναγωνιστές του χρειάστηκε να αποδεχθούν το ελάττωμα του αυτό ως «χούι», προκειμένου να μπορέσουν να συνυπάρχουν και να συμπολεμούν μαζί του.

Η αυτοσυγκράτηση αυτή δεν επιτυγχανόταν, πάντως, απ’ όλους τούς συμπολεμιστές του και σ’ όλες τις περιστάσεις.

Να πώς απαντά ο Καραϊσκάκης στην πρόταση συμφιλίωσης που του στέλνει στα 1824 με επιστολή ο οπλαρχηγός της Ρούμελης Ν. Στορνάρης: «Γενναιότατε αδελφέ καπ. Νικόλα, …είδα όσα με γράφεις. Έχει και τουμπλέκια [τουρκικά όργανα του ιππικού] ο πούτζος μου, έχει και τρουμπέτες [ελληνικά όργανα]. Όποια θέλω από τα δυο θα μεταχειρισθώ…». Η ανταπάντηση ήρθε στο ίδιο κλίμα: «Επειδή έχεις και τουμπλέκια και τρουμπέτες βάστα, λοιπόν, διότι ο πούτζος μας και με τουμπλέκια και με τρουμπέτες θέλει σε κυνηγήσει…».

Πραγματικό, όμως, ρεσιτάλ ύβρεων ....

Επετειακό και ¨πράσινο¨!!!

Να σας πω το ποίημα μου??

Άσμα ηρωικόν: Οι (ΔΟΛ)ιες μάνες

Του Γιώργου η μάνα χαίρεται, του Βάγγου καμαρώνει.

Γιατί έχουν γιους πρωθυπουργούς και αρχηγούς κομμάτων.

Μα ο κούκος φέτος δε λαλεί, ούτε και θα λαλήσει.

Οι εκλογές ζυγώνουνε κι οι κάλπες θα δακρύσουν

Κι ένα πουλάκι πέρασε και το συχνορωτάνε:

- Γιατί φωνάζει ο λαός και σκούζει και μουντζώνει,

αφού εμείς τον σώζαμε δέκα φορές το χρόνο?

Τρώνε αέρα το πρωί, σβίγκους το μεσημέρι

κι αποβραδίς χωνεύουνε νερό με την κανάτα.

Θυμούνται και καμιά φορά τα μισθολογικά τους,

τη σύνταξη της μάνας τους, την επικουρική τους

και κλαίνε και οδύρονται, βρίζουν και καταριούνται

- Θα πάνε στη παρέλαση να δούνε τους …σωτήρες?

Θα ροβολήσουν στα στενά με μια τσανάκα πρόβιο,

με πέντε αυγά στη τσέπη τους και μια ντομάτα σάπια,

που βρήκανε στη λαϊκή στην άκρη πεταμένη.

- Πουλί πως πάει η ανάπτυξη, που είναι η Μπιρμπίλη?

Αποβραδίς.............