 |
| Εδώ είναι Αττική φαιό νταμάρι |
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΑΦΗΣΤΕ ΤΗΝ ΠΕΝΤΕΛΗ ΗΣΥΧΗ ΜΕ ΟΤΙ ΤΗΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ !!!!!!
Του συνεργάτη SISIFUS
Ήταν μια φορά και έναν καιρό ένα
εκπληκτικό βουνό, που το έλεγαν Πεντέλη! Τόσο κοντά στην Αθήνα κι όμως τόσο
απόμακρη!! Στεκόταν επιβλητική, καταπράσινη, μαγευτική, χαμένη μέσα στους
μύθους και την πραγματικότητα και λατρεμένη από τους παλιούς για αυτό που ήταν.
Τί
να πρωτοθυμηθώ από τον τόπο, που με έπλασε και με γαλούχησε!! Πεύκα, πεύκα
παντού, η μυρωδιά τους το πιο ακριβό άρωμα. Παιχνίδια ολόγυρά τους, επάνω τους, καλυβάκια από σανίδια και σκάλες
τα κλαριά τους! Βαρυχειμωνιές που κρατούσαν μήνες και μετά η άνοιξη, οι
σχολικές εκδρομές με τα πόδια μέσα από το δάσος, Κυριακές με στρωμένη την
κουβέρτα κάτω από τον ίσκιο της! Εφηβικές εξορμήσεις γεμάτες αγωνία στη σπηλιά
του Νταβέλη και στα χαμένα μυστικά της! Και το καλοκαίρι, ψυχαγωγία με μουσικές
και θεάματα στο Μέγαρο της Δούκισσας της Πλακεντίας!!
Και όταν δεν γυρνούσαμε σαν τα αλάνια,
μαζευόμασταν κι αρχίζαμε το παιχνίδι με τους μύθους και την πραγματικότητα.
«Άραγε ο λήσταρχος Νταβέλης τα είχε με τη Δούκισσα; Και αυτή η σήραγγα που λένε
ότι οδηγούσε από τη σπηλιά του στο Μέγαρό της λέτε να υπάρχει; - Εγώ, την είδα,
υπάρχει!-Και δε φοβήθηκες να μπείς σε εκείνη τη σκοτεινή τρύπα; Ψεύτη!». Πόσα
και πόσα σενάρια κρατούσαν ζωντανό τον
ενδιαφέρον μας όχι μόνο για το βουνό αλλά και για τα σωθικά του!
Δεν
ήταν όμως πάντα ευχάριστες οι αναμνήσεις!! Τα καλοκαίρια, όταν φυσούσε............
