Το παιχνίδι που θα πρότεινα να παίξουμε, ντόπια αστέρια μου, είναι τα στρατιωτάκια! «Στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα, μέρα ή νύχτα;».
Του
συνεργάτη SISIFUS
Τόπος: Ελλάδα
Χρόνος: Κενός (μιάμιση εβδομάδα
μετά τις βουλευτικές εκλογές και ένα μήνα πρίν τις…βουλευτικές εκλογές)!!!!!!!!
Στο σχολείο, όταν λέγαμε ότι έχουμε
κενό εννοούσαμε κενή ώρα, χωρίς μάθημα, δηλαδή ώρα για παιχνίδι!! Οποία
ευτυχία! Κυνηγητό, κρυφτό, κορόϊδο (ή αλλιώς μήλα), στρατιωτάκια (ακούνητα,
αμίλητα, αγέλαστα), σκυταλοδρομίες και πόσα άλλα ακόμη! Προτιμούσαμε τα ομαδικά
παιχνίδια εφόσον ήμασταν στο σχολείο. Τα ατομικά τα παίζαμε και μόνοι στο
σπίτι. Σκοπός του σχολείου ήταν να μας παιδέψει και στην κοινωνικοποίηση!!!!
Όπως σε κάθε παιχνίδι από όποια ομάδα
ατόμων και όποιας ηλικίας, πάντα υπάρχουν οι παίχτες που σέβονται τους κανόνες
του, αυτοί που κάνουν μονίμως ζαβολιές, αυτοί που και να χάσουν συμπεριφέρονται
σαν να έχουν κερδίσει, αυτοί που τσαμπουκαλεύονται για να σε αναγκάσουν να τους
αφήσεις να κερδίσουν μπάς και γλυτώσεις από δαύτους και τέλος αυτοί που
επιθυμούν επανάληψη του παιχνιδιού γιατί δεν γνώριζαν καλά τους κανόνες (????).
Τελικά ο κόσμος του παιδιού είναι μια
μικρογραφία του κόσμου των μεγάλων!! Μόνο που το παιδί πειραματίζεται,
μαθαίνει, προσαρμόζεται, παιδεύεται, δεν μπορεί λοιπόν να κριθεί με δεδομένα
ενηλίκων!!! Έχει ας πούμε το ακαταλόγιστο λόγω πρότερου έντιμου βίου!! Όταν
όμως το «παιχνίδι» στήνεται από ενήλικες, όταν.............
