Εάν κανείς ανατρέξει στους ορισμούς που έχουν δοθεί κατά καιρούς στο θέμα της ΑΕΙΦΟΡΙΑΣ (UNEP, WWF, E.E, Meadows, κλπ) και μελετήσει παράλληλα τα βήματα στη πορεία επίτευξης του στόχου, θα καταλήξει εύκολα στο συμπέρασμα ότι …το παιγνίδι μάλλον είναι στημένο.
Φουσκώνοντας ή ξεφουσκώνοντας υπαρκτά ή ανύπαρκτα περιβαλλοντικά προβλήματα ( ρύπανση, κλιματική αλλαγή, η βιοποικιλότητα, στιβάδα όζοντος , ερημοποίηση κλπ) ευρίσκουν κάθε φορά πρόσφορο έδαφος, να μας μοστράρουν τους αγαπημένους όρους ΑΕΙΦΟΡΙΑ και ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ.
Τον όρο ΑΕΙΦΟΡΙΑ και τους τρεις πυλώνες που θεωρητικά περιλαμβάνει ο όρος και όλοι οραματίζονται (οικονομία, κοινωνία, περιβάλλον), τον έχουν κάνει κυριολεκτικά λάστιχο, για να δικαιολογούν κάθε φορά τις επιδιώξεις τους σε διάφορα επίπεδα δραστηριοτήτων. Φυσικά, όχι μόνο σε στενά τοπικά ή εθνικά όρια, αλλά τις περισσότερες φορές…. έξω από εδώ… όπως λέμε, σε άλλα επίπεδα, εκεί που πραγματικά λαμβάνονται οι αποφάσεις.
Οι οικολόγοι εξακολουθούν να μην βλέπουν την τομή των κύκλων της εικόνας δηλ…. εμένα, οι τεχνοκράτες εστιάζουν στον κύκλο που τους βολεύει και οι πολιτικοί τα βλέπουν όλα σαν εικόνα fractal και εγώ αναρωτιέμαι, πόσο βαθιά πρέπει να μπει το μαχαίρι στο ψαρο..κόκκαλο για να αρχίσουμε πάλι να μπουσουλάμε.
Μετά από άπειρες αναλύσεις, φιλοσοφικές συζητήσεις, επιστημονικές ανακοινώσεις τις τελευταίες δεκαετίες εξακολουθώ να μη βλέπω αντιστοιχία λόγων και έργων με αποτέλεσα να νοιώθω σαν μ….ας, που δεν μπορεί να καταλάβει. Μάλλον πρέπει να σταματήσω τις αμπελοφιλοσοφίες και να προσαρμοσθώ και εγώ στις πράσινες επιταγές του συστήματος.
Και αυτοί πολύ καλά είναι, εγώ όμως… ένα άγχος, όπως και να το κάνουμε, το έχω.
Πάντως, ότι και να λένε σχετικά με την ιστορικότητα της λέξης, τον όρο ΑΕΙΦΟΡΙΑ τον πρωτοάκουσα από τον Λαλιώτη.
