Αφορμή για αυτή την ανάρτηση ήταν αφενός η περιήγηση στο internet με λέξεις κλειδιά την ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ, ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ και αφετέρου τα συνεχιζόμενα γεγονότα για την κατασκευή του ΧΥΤΑ της ΚΕΡΑΤΕΑΣ.
Με μια προσεκτική ανάγνωση θα καταλάβει κανείς ότι στην Ελλάδα έχουν δαπανηθεί περισσότερα για την εκπόνηση μελετών – οργάνωση συνεδρίων και εκδηλώσεων, παρά για την κατασκευή έργων διαχείρισης στερεών αποβλήτων.
Με τόση συσσωρευμένη γνώση, γιατί η εικόνα στο πεδίο αυτό είναι τριτοκοσμική??. Το νομοθετικό πλαίσιο υπάρχει και θεωρείται γενικά επαρκές, αφού σε κάθε περίπτωση καθορίζεται από την Ε.Ε.
Τότε τι φταίει για την κατάσταση τελμάτωσης?
Φταίνε οι πολίτες??, φταίει η πολιτική των κομμάτων εξουσίας και όχι μόνο??,
Άραγε ποιος ωφελείται?
Αυτοί που σχεδιάζουν – νομοθετούν – υλοποιούν θα πρέπει να γνωρίζουν ότι βασική προϋπόθεση για τη θετική στάση των πολιτών αποτελεί αποκλειστικά και μόνο η διαφάνεια και η σωστή ενημέρωση. Δυστυχώς και τα δύο αυτά στοιχεία απουσιάζουν από όλα τα στάδια, με αποτέλεσμα την καθολική άρνηση των πολιτών σε κάθε μορφή έργου επεξεργασίας στερεών αποβλήτων. Αν μάλιστα προσθέσουμε και την παραπληροφόρηση, η κατάσταση μπορεί να γίνει εκρηκτική.
Η θεσμοθετημένη ιεράρχηση, όπως παρουσιάζεται στο παρακάτω γνωστό διάγραμμα, αποτελεί την σωστή στρατηγική για τη λύση του προβλήματος και πιστεύω ότι σε αυτό όλοι συμφωνούμε.
Επίσης πιστεύω ότι συμφωνούμε και στις επικρατούσες μεθόδους- τεχνολογίες διαχείρισης:
• Ανακύκλωση με διαλογή στην πηγή
• Μηχανική διαλογή
• Παραγωγή RDF
• Κομποστοποίηση
• Αναερόβια χώνευση
• Αποτέφρωση - Συναποτέφρωση
• Άλλες διεργασίες θερμικής επεξεργασίας και αξιοποίησης
• Υγειονομική ταφή
Η επιλογή της βέλτιστης λύσης κατά περίπτωση, θα πρέπει να είναι αποτέλεσμα της ανάλυσης κόστους - οφέλους, των περιβαλλοντικών επιπτώσεων, των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της κάθε περιοχής (κλιματολογικές συνθήκες, τοπική ανάπτυξη, υποδομές κλπ), των κοινωνικών επιπτώσεων και κυρίως μετά από εξαντλητικό διάλογο και σωστή ενημέρωση των άμεσα ενδιαφερομένων.
Το σερφάρισμα στο internet αφήνει πολλά ερωτηματικά και απορίες, και δημιουργεί την αίσθηση ότι:
Πενήντα (50) περίπου εταιρείες (μελετητικές, κατασκευαστικές, συμβουλευτικές, μη κερδοσκοπικές, κλπ), φυσικά πρόσωπα από τον Πανεπιστημιακό χώρο και τον χώρο των αρμοδίων φορέων του Δημοσίου, μονοπωλούν διαχρονικά τη διαχείριση των αποβλήτων.
Τις περισσότερες αναρτήσεις, links, κλπ έχουν:
